Draw your feelings journey – week 10 – Proud
Trots was een hele uitdaging – en meer dan drie tekeningen zat er niet in.
Op zoek naar wat dit gevoel precies is, werd ik herhaaldelijk overweldigd door allerlei gedachten, vaak als tegenstrijdige partijen die om beurten probeerden mij te overtuigen van hun gelijk.
Wat is trots? Is trots überhaupt een gevoel? De maatschappij vertelt ons dat we trots moeten zijn op onszelf, onze prestaties, ons land, onze nationaliteit, noem maar op. Maar dit is een eenzame plek – het maakt het makkelijker om alle anderen weg te duwen, zodat je jezelf op een sokkel kunt zetten. Hoe kun je anders trots zijn? Op een manier die verbindt in plaats van verdeelt?
Deze week moest ik vaak ‘defusie’ toepassen – een techniek die ik met mijn cliënten in mijn therapieruimte oefen: gedachten observeren, ze herkennen als een product van mijn brein en herkennen dat ze niet automatisch feiten zijn, afstand nemen van ze en een bewuste keuze maken over wat ik met deze gedachten wil doen.
Zo kon ik uiteindelijk stilstaan bij wat er in mij omgaat als ik zeg dat ik trots ben (de eerste twee tekeningen). Ik heb ook geprobeerd een situatie in te beelden waarin trots mensen verbindt.
Ik weet niet of trots een echt gevoel is. Ik heb het ervaren als een gevoel van tevredenheid en blijdschap wanneer ik naar mezelf kijk, met een laagje gedachten over wat ik over mezelf zou moeten zeggen. En mijn conclusie is dat de blijdschap en harmonievolle verbinding met mezelf genoeg zijn: ik wil dat laagje gedachten loslaten.
*
Proud was quite a challenge – and I couldn’t manage more than three drawings.
In searching for what this feeling is, I repeatedly felt overwhelmed by all kinds of thoughts, often like conflicting parties that took turns trying to convince me of their truth.
What is proud? Is proud even a feeling? Society tells us we should be proud of ourselves, our achievements, our country, our nationality, you name it. But this is a lonely place – it makes it easier to push everyone else away so you can take your place on a pedestal. How else can you be proud? In a way that connects rather than divides?
This week, I often had to apply “defusion” – a technique I practise with my clients in my therapy room: observing thoughts, recognising them as a product of my brain that are not automatically facts, distancing myself from them and making a conscious choice about what I want to do with these thoughts.
This allowed me to reflect on what goes on inside me when I say I am proud (the first two drawings). I also tried to imagine a situation where pride connects people.
I don’t know if proud is a real feeling. I have experienced it as a feeling of contentment and joy when I look at myself, with a layer of thoughts about what I should say about myself. And my conclusion is that the joy and harmonious connection with myself is enough: I want to let go of the layer of thoughts.
My drawings of proud
English translation:
- I feel as one with the sky
- When I open my eyes in the morning the colours flow into the world
- Proud of what we do together.
See previous week – Embarrassed
See next week – Hopeful
Feel free to share 🙂
And to follow these diary posts on Mastodon or keep checking my website for these experiences, or ask for my drawings in your mailbox :o) (please do leave a message so that I know that you’re a real person 🙂).
Felicia Heidebrecht * Psycholoog in Delft, Rotterdam, Schiedam & online @ Lifeinmymind 